مهشاد

من نقاشی را از سیزده‌سالگی آغاز کردم؛ زمانی که هنوز نمی‌دانستم هنر قرار است چه جایگاهی در زندگی‌ام پیدا کند. آنچه مرا به نقاشی نزدیک کرد، احساس خوبی بود که هنگام خلق یک اثر تجربه می‌کردم؛ حسی که در میان رنگ‌ها و شکل‌گرفتن تدریجی یک تصویر، معنای خاص خودش را داشت.

در طول سال‌ها، مسیرهای متفاوتی را امتحان کردم. بارها از نقاشی فاصله گرفتم و راه‌های دیگری را برای خودم تصور کردم، اما هر بار چیزی مرا به نقطه آغاز بازمی‌گرداند. به‌تدریج دریافتم که هنر برای من صرفاً یک علاقه یا انتخاب گذرا نیست؛ بخشی از هویت من است، بخشی از زندگی‌ام که نمی‌توانم برای همیشه از آن جدا بمانم. سرانجام فهمیدم که زندگی من، با تمام فراز و فرودهایش، به هنر گره خورده است.

امروز، در نقاشی‌هایم، بیش از هر چیز به جزئیات توجه می‌کنم؛ به ظرافت‌هایی که شاید در نگاه نخست دیده نشوند، اما در کنار یکدیگر روح یک منظره را شکل می‌دهند. در آثار اکریلیک من، طبیعت و منظره بستری برای تجربه هم‌زمان واقع‌گرایی، نور، رنگ و بافت هستند.

با این حال، آنچه برایم اهمیت دارد، تنها شباهت یک نقاشی به واقعیت نیست؛ بلکه احساسی است که آن تصویر در مخاطب بیدار می‌کند. دوست دارم کسی که مقابل یکی از آثارم می‌ایستد، لحظه‌ای احساس کند پیش‌تر در آن منظره حضور داشته است؛ گویی آنجا را از خاطره‌ای دور به یاد می‌آورد، حتی اگر هرگز در واقعیت آن را ندیده باشد.