تیتانیا

برای من، هنر از جایی آغاز شد که کلمات دیگر کافی نبودند. نقاشی همیشه راهی برای بازگشت به خودم بوده است؛ فضایی امن که در آن زمان معنای متفاوتی پیدا می‌کند، ذهن آرام می‌شود و جهان برای لحظاتی از هیاهوی بیرون فاصله می‌گیرد. من به دنبال بازنمایی صرف واقعیت نیستم؛ به دنبال کشف احساسی هستم که در پس آن پنهان شده است. رنگ‌ها برای من تنها ابزار ساخت تصویر نیستند؛ هر رنگ می‌تواند حامل یک خاطره، یک حس یا جهانی مستقل باشد. بافت‌ها، فرم‌ها و تضادهای بصری به من اجازه می‌دهند بدون محدود شدن به کلمات، تجربه‌های شخصی و برداشت خود از زیبایی را بیان کنم. معماری، فرهنگ‌ها، خاطرات، سکوت شب‌ها و جزئیات ظریف زندگی، بخشی از جهان الهام‌بخش من هستند. گاهی یک رنگ، یک ساختار یا حتی یک احساس گذرا، نقطه آغاز خلق یک اثر می‌شود. به آزادی در تجربه کردن باور دارم؛ به اینکه اثر هنری باید مسیر خودش را پیدا کند، نه اینکه صرفاً در چارچوب انتظارات و قواعد از پیش تعیین‌شده شکل بگیرد. هدف من خلق آثاری نیست که صرفاً دیده شوند؛ می‌خواهم آثاری خلق کنم که بتوان در حضورشان مکث کرد، چیزی را احساس کرد و حتی بدون دلیل مشخص، حال بهتری داشت. برای من، اصالت یعنی وفادار ماندن به شهود و اعتماد به مسیر شخصی؛ زیرا هنر در نهایت، چیزی جز شکل دیگری از زیستن نیست. Trust the path. Be in the present.