دودِ پشتِ در

«دودِ پشتِ در» روایتی تصویری از تقابلِ دردناک میانِ میلِ بازگشت به گذشته و بن‌بستِ مطلقِ آن است. این اثر دختری را در فضای خفه‌کننده‌ی یک راهرو و راه پله به تصویر می‌کشد؛ در حالی که روی پله‌ها زانو زده و در هاله‌ای از دودِ سیگار غرق شده است.

علامتِ «ورود ممنوع» و درِ بسته‌ای که پشت سر او قرار دارد، نمادی از این حقیقتِ محتوم است که مسائل و اتفاقاتِ گذشته دیگر نه قابل بازگشتند و نه راهی برای ورود، ویرایش یا تغییرِ دوباره‌ی آن‌ها وجود دارد. با این حال، کاراکتر در این برزخِ زمانی گیر افتاده است؛ او هم‌چنان به گذشته فکر می‌کند، دلش می‌خواهد زمان به عقب برگردد، و حسرتِ اصلاحِ کارها، خطاها، یا دلتنگیِ حالات و روزهای سپری‌شده را در سر دارد. سیگار کشیدنِ او روی پله‌های این بن‌بست، تصویرِ عریانِ تسلیمِ توأم با دلتنگی در برابرِ تغییرناپذیریِ تقدیر و خاطرات است.

دلیل من برای انتخاب این نام برای این اثر:

«دودِ پشتِ در» تلفیقی است از فرمِ ملموس و مفهومِ عمیقِ نقاشی؛ از یک سو به سیگارِ روشنِ دستِ دختر و درِ بسته‌ی پشتِ سرش اشاره دارد و از سوی دیگر، نمادی است از خاطرات و روزهای سپری‌شده‌ای که مانند دود به هوا رفته و پشتِ یک مرزِ غیرقابل‌عبور جا مانده‌اند؛ چیزی که دیگر نه برمی‌گردد و نه می‌توان آن را تغییر داد.